Een Sportief Dagje Uit !!
Voorgaand stuk ging over de viering van Nico’s verjaardag op 7 maart j.l. Hij kreeg toen een feestelijke uitnodiging van 7 van onze buren met hun kroost voor een Sportief Dagje Uit samen met ons beiden.
Vorige week zondag 10 mei was het zover….. om 11 uur moesten we klaar staan voor vertrek.
Het was mooi weer en wij waren vreselijk nieuwsgierig wat er met ons ging gebeuren, hadden totaal geen idee
wat ons te wachten stond. Plots kwam er beweging in de buurt; met fietstassen bepakt en bezakt kwam iedereen naar buiten, we werden verdeeld in hun auto’s en gingen op weg. Richting bollenstreek……
Na enige verwarring kwamen we vrijwel tegelijk terecht in Noordwijkerhout bij een fietsverhuur bedrijf waar 6 tandems klaar stonden voor ons gezelschap! Er moest gepast en gemeten worden, wie bij wie en de kleinste kinderen achterop en de gevulde fietstassen bevestigen op de bagagedragers. Ik koos er voor om bij Nico achterop te gaan, had nog nooit op een tandem gezeten en aangezien mijn gebrekkige gezichtsvermogen leek dit me toch het veiligst. Wat een avontuur, ik begon natuurlijk driftig mee te sturen wat totaal geen zin heeft merkte ik, je kunt het beste gewoon passief achter zitten en naar de rug van je voorrijder staren……. Wel mee trappen natuurlijk als we omhoog gingen op het duinpad. En op tijd af- en op stappen wat ik vooral in het begin wat moeilijk vond, maar dat ging me steeds beter af merkte ik. Leuk, man, lachen met z’n allen. We gingen eerst koffie drinken op een terras bij de Langevelderslag . Het weer was prachtig, wel een aardig briesje dus de witte ledematen etc werden ingesmeerd met zonnebrandmiddel! Daarna vervolgden we de rit door de duinen elkaar aanmoedigend en zo nodig ondersteunend op zoek naar een ruime duinpan waar we gezamenlijk gingen zitten op meegebrachte kleedjes om te smullen van heerlijke spijs en drank. Alles was verzorgd, iedereen had zo ontzettend zijn/haar best gedaan, het was fantastisch zoals we daar zaten met elkaar, lekkere hapjes en zelfs een wijntje erbij, heerlijk! Wat een verwennerij voor ons.
Nadat de overgebleven spullen weer opgeruimd en verdeeld waren over de fietstassen verlieten wij de duinpan en stopten bij een afgang naar strand en zee. Het uitzicht was schitterend, de zee onstuimig evenals ons gezelschap! Na eerst wat voorzichtig pootjebaden aan de vloedlijn, gingen de kleinste gewoon de zee in, helemaal kopje onder! Daarna werd nog geruime tijd aan het strand een balspel gedaan door (bijna) iedereen met veel enthousiasme, dat kan ook niet anders met een leraar lichamelijke oefening in het gezelschap. Die het zelfs waagde om en duik in zee te nemen, kippenvel kreeg ik ervan!
Claartje die naast mij en Marjolein zat op het strand, kreeg het ook koud en had het wel gezien, kwam op het slimme idee Coosje te gaan vragen hoe laat de fietsen terug moesten zijn….. Kort daarna hebben we de terugtocht aanvaard naar het beginpunt van ons tandem avontuur. Lekker, met de wind in de rug.
Weer terug in de Hoofdstraat zijn we neergestreken bij Moniek en Bert op hun nieuwe terras, is de B.B.Q. nog aangestoken, heeft Marieke nog lekkere salade gemaakt bij de restanten van de picknick en heeft Loek zijn voorraad1½liter flessen Heineken aangesproken.
Samenvattend: het was voor Nico en mij een ontzettend, leuke geslaagde dag en hebben genoten en van jullie gezelschap.
Bedankt: Marieke Ricardo Tjalle Luka Bert Moniek Borre Fee Loek Coosje Guusje Claartje Marolein
zondag, mei 17, 2009
maandag, maart 23, 2009
70 jaar en het diepvrieskonijn
70 jaar en het bevroren konijn……
Op zaterdag 7 maart j.l. vierde Nico zijn 70e verjaardag. Voor deze, toch wel speciale gebeurtenis, is er een gezellig samenzijn geweest in Brasserie het Park in de Houtkamp te Leiderdorp. We dachten "laten we dit keer maar eens goed" uitpakken! Niets geen buurt- of clubhuis of de huiskamer leegruimen om het bezoek te bergen, dagenlang drank en eten bij elkaar sprokkelen, maar gewoon "buiten de de deur" in een frisse, moderne gelegenheid. De rekening valt t.z.t vanzelf op de deurmat! En zo is het gegaan.
Bij aankomst was de boel geheel naar wens in gereedheid gebracht, zag er leuk uit en we werden perfect bediend door vriendelijke jonge mensen. Geen harde muziek op de achtergrond, iedereen had gelegenheid om met elkaar bij te kletsen en wat rond te lopen. We werden voorzien van drank en hapjes, tenminste, volgens ons ging dat allemaal naar wens, geen klachten gehoord achteraf.
Buiten de familie waren er goede vrienden, waaronder Leo een vriend van het eerste uur van Nico. Die wel een heel speciaal cadeau meebracht: een diepvries konijn uit eigen "kweek". Omdat het een probleem was om iets te vinden om Nico cadeau te doen, was dit wel heel origineel. Het beest was verpakt in een koeltas en kon wel zolang in de garderobe gelegd worden tot we huiswaarts zouden gaan. Maar het liep anders. De goede gever heeft bij nader inzien het konijn toch maar ter bewaring gegeven aan de kok die het keurig in de koeling heeft gelegd.
Toen allen gasten er waren, hielden onze kinderen nog een toespraak voor hun vader die daardoor wel zeer emotioneel geraakt werd. Op de dvd die Tanja heeft gemaakt is dat goed te zien!!!
Kom gerust een bekijken bij ons thuis, leuk!
Zonder iemand tekort te doen was het hoogtepunt wel het verhaal van Nico Dijkshoorn, die tenslotte schrijver/dichter is en tegenwoordig ook zeer bekend van het tv programma de Wereld Draait Door op woensdagavond waar hij zijn zeer actuele gedichten voorleest. De fijne partner van Tanja, altijd in voor een dolletje en zeker om ons te plezieren.
Hij zette Nico wel op een perfecte manier neer, in treffende bewoordingen, onder hilariteit van de gasten. Was echt heel gaaf.
De tijd ging snel , het saté buffet was heerlijk het ontbrak ons aan niets en zo te zien had iedereen het naar de zin.
De planning was van 5 t/m 7 uur, maar het was zo gezellig dat het uitliep en daar werd ook niet moeilijk over gedaan. Gelukkig waren er mensen die aardig zelf met de biertap konden omgaan ,dat ging prima!
Na de cadeaus ingeladen te hebben togen we huiswaarts met Nadia en Steef en Bob en Mima gingen nog even meer om een afzakkertje te drinken….
We zaten goed en wel toen Nico bemerkte dat het diepvries-konijn niet mee was gekomen! Snel terug met Steef naar de Houtkamp om het beest op te halen! Maar dat was nog niet zo eenvoudig.
Nico dook in de garderobe, inmiddels bevolkt door nieuwe gasten, en kruipend onder kapstok tussen de jassen zoekend naar zijn konijn in de koeltas! Hij vertelde dat ook aan de mensen die daar nogal verbaasd op reageerden en waarschijnlijk dachten "of hij is dronken of gek! Laten we het op het eerste houden.
Het konijn bleef echter zoek. Dus Nico op zoek naar "onze" ober van die avond, die er ook al niets van begreep. "Konijn, konijn, meneer dan moet u hierachter in de Kinderboerderij zijn……."! Uiteindelijk ving de kok iets op van dit gebeuren en hij was degene die wist dat het konijn in de keuken in de koeling lag.
Tjonge, tjonge, Nico blij met de koeltas onder zijn arm naar Steef die al wat ongeduldig in de auto zat te wachten .
Wat hebben we een plezier gehad om dit verhaal, en Leo, nog hartelijk bedankt, we laten je nog weten hoe het beestje smaakte! (Maar sorry, niet voor Wil).
Op zaterdag 7 maart j.l. vierde Nico zijn 70e verjaardag. Voor deze, toch wel speciale gebeurtenis, is er een gezellig samenzijn geweest in Brasserie het Park in de Houtkamp te Leiderdorp. We dachten "laten we dit keer maar eens goed" uitpakken! Niets geen buurt- of clubhuis of de huiskamer leegruimen om het bezoek te bergen, dagenlang drank en eten bij elkaar sprokkelen, maar gewoon "buiten de de deur" in een frisse, moderne gelegenheid. De rekening valt t.z.t vanzelf op de deurmat! En zo is het gegaan.
Bij aankomst was de boel geheel naar wens in gereedheid gebracht, zag er leuk uit en we werden perfect bediend door vriendelijke jonge mensen. Geen harde muziek op de achtergrond, iedereen had gelegenheid om met elkaar bij te kletsen en wat rond te lopen. We werden voorzien van drank en hapjes, tenminste, volgens ons ging dat allemaal naar wens, geen klachten gehoord achteraf.
Buiten de familie waren er goede vrienden, waaronder Leo een vriend van het eerste uur van Nico. Die wel een heel speciaal cadeau meebracht: een diepvries konijn uit eigen "kweek". Omdat het een probleem was om iets te vinden om Nico cadeau te doen, was dit wel heel origineel. Het beest was verpakt in een koeltas en kon wel zolang in de garderobe gelegd worden tot we huiswaarts zouden gaan. Maar het liep anders. De goede gever heeft bij nader inzien het konijn toch maar ter bewaring gegeven aan de kok die het keurig in de koeling heeft gelegd.
Toen allen gasten er waren, hielden onze kinderen nog een toespraak voor hun vader die daardoor wel zeer emotioneel geraakt werd. Op de dvd die Tanja heeft gemaakt is dat goed te zien!!!
Kom gerust een bekijken bij ons thuis, leuk!
Zonder iemand tekort te doen was het hoogtepunt wel het verhaal van Nico Dijkshoorn, die tenslotte schrijver/dichter is en tegenwoordig ook zeer bekend van het tv programma de Wereld Draait Door op woensdagavond waar hij zijn zeer actuele gedichten voorleest. De fijne partner van Tanja, altijd in voor een dolletje en zeker om ons te plezieren.
Hij zette Nico wel op een perfecte manier neer, in treffende bewoordingen, onder hilariteit van de gasten. Was echt heel gaaf.
De tijd ging snel , het saté buffet was heerlijk het ontbrak ons aan niets en zo te zien had iedereen het naar de zin.
De planning was van 5 t/m 7 uur, maar het was zo gezellig dat het uitliep en daar werd ook niet moeilijk over gedaan. Gelukkig waren er mensen die aardig zelf met de biertap konden omgaan ,dat ging prima!
Na de cadeaus ingeladen te hebben togen we huiswaarts met Nadia en Steef en Bob en Mima gingen nog even meer om een afzakkertje te drinken….
We zaten goed en wel toen Nico bemerkte dat het diepvries-konijn niet mee was gekomen! Snel terug met Steef naar de Houtkamp om het beest op te halen! Maar dat was nog niet zo eenvoudig.
Nico dook in de garderobe, inmiddels bevolkt door nieuwe gasten, en kruipend onder kapstok tussen de jassen zoekend naar zijn konijn in de koeltas! Hij vertelde dat ook aan de mensen die daar nogal verbaasd op reageerden en waarschijnlijk dachten "of hij is dronken of gek! Laten we het op het eerste houden.
Het konijn bleef echter zoek. Dus Nico op zoek naar "onze" ober van die avond, die er ook al niets van begreep. "Konijn, konijn, meneer dan moet u hierachter in de Kinderboerderij zijn……."! Uiteindelijk ving de kok iets op van dit gebeuren en hij was degene die wist dat het konijn in de keuken in de koeling lag.
Tjonge, tjonge, Nico blij met de koeltas onder zijn arm naar Steef die al wat ongeduldig in de auto zat te wachten .
Wat hebben we een plezier gehad om dit verhaal, en Leo, nog hartelijk bedankt, we laten je nog weten hoe het beestje smaakte! (Maar sorry, niet voor Wil).
zondag, november 30, 2008
Sinterklaas
Binnenkort is het oer-hollandse Sinterklaas feest! Herinneringen als kind van 7 jaar. Spannende avond thuis. Er hing iets geheimzinnigs in de lucht. Mijn broer Jan, die toen nog thuis woonde, moest altijd werken ’s avonds, maar zijn verloofde was er wel. Zo zaten we dan in afwachting van hetgeen er komen ging. Op een gegeven moment werd er hard aan de straatdeur gerammeld met veel lawaai en een zware mannenstem (zwarte Piet) riep of ie naar binnen mocht. En daar kwam hij, pikzwart en rode lippen, in een pofbroek zwaaiend met de roe, pepernootjes strooiend en een zak vol cadeaus. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik werd streng toegesproken door Piet, maar, ik was uiteindelijk toch wel een lief meisje en kreeg de mooiste cadeautjes! Steevast moest de Piet een dikke kus van Saartje mijn schoonzus en moet ze ook even op schoot zitten. Beetje gek vond ik dat wel, maar door de spanning en het uitpakken van de cadeautjes dacht ik niet verder. Ik was hartstikke blij en opgewonden. Nooit geen idee gehad wie “Piet” dan wel was!!!!! Al kwam de stem van Piet me wel bekend voor………
In de periode dat ik “verloofd” was werd Sinterklaasfeest bij mij schoonouders gevierd. Dat was heel speciaal. Mijn schoonvader, die onderwijzer was, trok zich op Sinterklaasmiddag terug in zijn studeerkamer, maakte gedichten op zijn typemachine en verstopte surprises door het huis tot boven op de zolder toe.En weer dat heerlijke geheimzinnige sfeertje! Mijn eerste cadeau voor Nico was een l.p van Dave Brubeck, muziek waar hij gek op was. Mijn schoonvader verstopte het cadeau ergens op zolder en door middels van aanwijzingen in een gedicht werd hij naar de vind plek geleid. Een l.p van 18 gulden… Was destijds een rib uit mijn lijf!!, zeker als je ± 30 gulden per week verdiende en thuis kostgeld moest betalen! We trokken lootjes waarop de naam van de “gelukkige” en het mocht niet meer dan 10 gulden kosten en je moest vooral geheim houden wie je had!!???? Dat waren leuke avonden, ik was goed in dichten dus kon me aardig “uitleven”. Surprises maken was ik slecht in maar dat konden anderen dan weer goed.
Toen we zelf kinderen kregen en ze klein waren vierden we het feest bij ons thuis met de opa’s en oma’s erbij. Een week tevoren verdween tot grote verbazing de wasmand, wat een enorme opwinding bij de kinderen veroorzaakte. Op Sinterklaasavond werd er aan de deur gerammeld en gebeld, kinderen als een haas naar voren en ja hoor, de wasmand stond voor de deur vol met pakjes! Gezellig, met banketletter, zelfgemaakte chocolademelk, roze suikerbeesten en pepernootjes. De opa’s en oma’s genoten ervan en mijn talent voor rijmen en dichten kwam weer goed van pas. Leuke tijd was dat.
Nu hebben we zelf kleinkinderen, maar de tijd is zo anders nu. Er hoeft geen geld meer opzij gelegd te worden voor cadeautjes, maar nu zijn er geen verlanglijstjes meer, “ze weten het niet” “ze hebben alles al”!! Bovendien moet het wel verantwoord speelgoed zijn. Omdat je als oma toch wat leuks wil geven, loop ik deze weken met regelmaat in speelgoedzaken en boekwinkels. Ik ben niet helemaal op de hoogte wat ze wel/niet hebben, dus een hele toer om toch nog aardig voor de dag te komen. Een voordeel de kleinzoon (8) is net opgehouden met in Sinterklaas te geloven! Voor de kleintjes moet het niet moeilijk zijn iets te vinden.
Enfin, ik heb nog 5 dagen te gaan en het moet gaan lukken. Misschien toch nog blije snuitjes bij het uitpakken en een blije Sinterklaas-oma.
zondag, september 21, 2008
Neefjes en Nichtjes
Vanmiddag zat ik lekker in de najaarszon op eigen terras aan het water. Ik moet dan mezelf toespreken om "gewoon" te blijven zitten met een boek en te genieten. Ik zie altijd zaken die nog "moeten" gebeuren: onkruid tussen de stenen, planten opschonen of overpotten, kortom de boel klaar maken voor overwintering. Tegelijk bedenk ik dan dat dit jaar alles op de schop moet voor aanleg van een riolering.
Waarschijnlijk zijn wij zo'n beetje de laatste inwoners van Leiderdorp die de ontlasting en het zeepsop nog in het vriendelijke riviertje De Does "plempen". En dat mag niet meer van de gemeente. Diverse lieden zijn al bij ons (en de achterburen) langs geweest om de situatie te bekijken… En dat lijkt nogal een probleem voor de deskundigen, want het duurt al een paar jaar. Onze vorige achterburen zijn inmiddels vertrokken, dus de nieuwe bewoners krijgen het nu op hun bord! En wij wachten af…… De laatste keer is meegedeeld dat het snel "moet" gebeuren. We zien wel! Dan mogen we eindelijk rioolbelasting gaan betalen, hoera!
Enfin, ik zat lekker in de zon, een verhaal van mijn schoonzoon te lezen en ondanks dat erg amusant is, dwalen mijn gedachten dan toch af. Naar gisteravond. Ik was op een verjaardag van een nichtje die 55 werd. Eigenlijk geen "echt" nichtje is, ze is de vrouw van een zoon van mijn overleden broer en als je 55 wordt, kun je nichtje wel vervangen door nicht, in de oorspronkelijke zin van het woord! Maar als tante blijf ik het over nichtjes en neefjes hebben, maf! Mijn neef komt uit een gezin van 9 kinderen, wij schelen ± 7 jaar in leeftijd en ik herinner me dat hij als kind dikwijls bij mijn ouders kwam, zijn opa en oma, waarschijnlijk om de drukte thuis even te ontvluchten, ik zag hem altijd als een soort klein broertje naast mijn 20 jaar oudere broers.
De jongste van de 9 is nu 44 en de oudste is 60. Gister heb ik er weer een paar gezien met partners en kinderen wat ik fijn vind. Ik zat naast mijn naamgenoot die in een razend tempo de omstandigheden van de overige (niet aanwezige) familieleden uit de doeken deed en met name over een zus die ernstig ziek is en ver van Leiden woont.
Erg verdrietig, zeker voor haar moeder, die in de 80 is en niet meer zelfstandig kan reizen om haar op te zoeken wat mij heel akelig lijkt als moeder.
Ondanks dat ik goed kan luisteren, werd het me even teveel en heb ik me los gerukt om naast een ander "nichtje" te gaan zitten .die ik al heel lang niet gezien had.. Met de jarige gastvrouw heb ik weinig kunnen praten, ik kwam tijd en ogen te kort. Merk dan dat ik het heel fijn vind om iedereen weer te ontmoeten, dat komt niet zo vaak voor. Want verjaardagen meevieren doen we al lang niet meer en het kaartjes sturen schiet er ook vaak bij in. Wel bij die neef en zijn vrouw, daar heb ik toch altijd nog een speciale band mee: van het "kleine broertje en zijn vrouw die erg attent is. En op die avond merk ik hoe waardevol die familiebanden zijn, zeker bij het ouder worden. Mijn eigen kinderen kennen hun neven en nichten amper.
Zelf ben ik eveneens geen trouwe familie bezoekster. En ik heb nog maar 1 broer van 86 waar ik ook vaker heen zou moeten gaan nu hij nog gezond is. Maar het komt er niet van, idioot want ik heb tijd zat! Het wordt hoog tijd om daar verbetering in te brengen!
woensdag, september 10, 2008
De Fietsclub van Nico
Mijn man Nico is vele jaren lid van Swift. Als tourfietser op zondagochtend vroeg uit de veren, beschaafd outfitje aan met witte sokjes en de zilvergrijze Peugeot, glanzend opgepoetst. Hij kreeg er duidelijk plezier in, naast het veteranen voetbalelftal op zaterdagmiddag bij RCL. De Peugeot werd verruild voor een "echte" racefiets, de outfit werd professioneler, en later kwam natuurlijk de helm erbij. De zondagochtend was /is zijn ochtend! En in de zomer kwamen er een paar avondjes bij na zijn werk. Wat "tourfietsen" werkelijk inhield werd mij duidelijk als ik met regelmaat een groep snelle mannen over de Doesbrug zag flitsen, luid roepend "Paaaalen"……"Teeeegen"…..
"Ga jij ook zo hard"? vroeg ik Nico. "Valt wel mee hoor" kreeg ik als reactie. Verder geen commentaar. Ik wist genoeg! Een keer belde hij me op zondagochtend vanuit het ziekenhuis in Leiderdorp: "Ik ben gevallen, maar het valt mee hoor"! Toen hij thuis kwam, aardig beplakt met pleisters en flink gehavend, begreep ik des te meer, dat ik zijn antwoord "valt wel mee" niet al te serieus moet nemen. Ook als we samen gingen fietsen en ik vroeg hem hoeveel kilometers we afgelegd hadden, telde ik er maar wat bij op. Totdat ik zelf een kilometer tellertje op de fiets kreeg! Vandaar dat ik in de laatste Solo zo goed begreep wat Rob bedoelde in zijn stukje over de Krasse Knarren: "Nico weet altijd een mooiere route"! Want mooie route’s weet hij wel. Als we met vrienden gaan fietsen is het steevast genieten, zonder dat we op ons tandvlees moeten fietsen.
De laatste jaren hoeft het allemaal niet zo snel(zegt hij...). Hij doet het wat "rustiger aan", is in een "minder hoog" tempo gaan fietsen en gaat op zondagochtend meestal in zijn uppie een "rondje van ± 60 km" doen. De lange tochten op zaterdag "moeten" niet meer zo nodig heb ik begrepen!? Hij doet zelfs vrijwilligerswerk bij Swift als barmedewerker! En geloof me, als Nico ergens een hekel aan had, was het vrijwilligerswerk bij een vereniging. Ook is hij inzetbaar bij de Fiets-Fit Mountainbike samen met Hans. Dus wil ik hierbij even melden, hoe mijn echtgenoot het naar zijn zin heeft op de vd Madeweg!
Maar, …. ik mopper soms wel: "Alweer naar Swift"????
Toch gun ik hem van harte nog vele jaren bij Swift en ook zijn mede clubleden die trouw inzetbaar zijn.
Einde zomer 2008
Het "stukjes"schrijven gaat me slecht af de laatste tijd. Na het vorige is er ook weinig reden geweest om iets leuks te vermelden. Ik heb voor goed afscheid moeten nemen van lieve mensen en een zeer trouwe vriendin van mij moest opeens een heftige operatie ondergaan. En dat doet me pijn. Ik schiet daardoor wel in een zware gemoedstoestand en heb dan geen energie om "leuke dingen" te doen, laat staan op te schrijven! Nu hoop ik maar dat we de nare dingen hebben gehad en iedereen verder goed gezond blijft. Vroeger stond ik hier nooit bij stil, maar nu ik zelf ouder word en de vrienden om ons heen, houdt me dat vaak bezig.
Maar, tussendoor is me ook nog iets moois overkomen, dat zou ik bijna vergeten , op 9 juni is Seth geboren, het derde kleinkind. Een prachtig , gezond ventje, dat nu alweer bijna 3 maanden is!
Mijn oudste kind is samen gaan wonen met "haar Nico" (altijd goed!) in een mooi huis in Nieuw Leyden waar het goed toeven is! Maar er komt nog heel wat kijken voordat je een nieuwe woning kunt betrekken heb ik bemerkt. Nico (de mijne) neemt dan ook steevast gereedschap mee als we langs gaan, om "iets"te bevestigen etc.
Daar staat tegenover dat ons een heerlijk etentje wordt aangeboden als tegenprestatie en daar vaar ik wel bij, voel mij er helemaal thuis! Word daar echt blij van!
Onze verhuisplannen staan op momenteel op een laag pitje, al zal het er toch een keer van gaan komen t.z.t.!
Ik ben wel bezig met ruimen van spullen die ik door de loop der jaren heb "verzameld". Voornamelijk prullaria, vaasjes, kandelaars, pannetjes , leuke doosjes ,bestek en boeken. Het valt me moeilijk om dingen zomaar weg te doen; aan veel van die spullen zit een verhaal: "nog van mijn ouders geweest, van de kinderen gekregen, of van iemand die mij dierbaar was, en een gevoel van : "toch zonde om weg te doen" kortom ik moet er de tijd voor nemen en doe ze in een doos naar zolder…… totdat ik wél de geest heb en alles naar beneden haal voor de rommelmarkt. Maar ik ken niemand die nog aan "rommelmarkten" doet! Dan maar naar de Kringloop! Lees ik juist in de krant dar er onwijs wordt gesjoemeld met spullen bij de Kringloop winkel in Leiden en veel geld in eigen zak van de medewerkers verdwijnt. Jeetje, ook lullig dan weer. Nu ligt de achterbak van de auto dus vol met bananendozen voor de Kringloop????!!!! Of naar het Graalhuis, komt het zeker goed terecht.
Vanaf vorige week dinsdag lijkt de herfst al begonnen, regen, wind, niets aan. Vandaag, weer heel slecht, zelfs de cv is aan, lekker behaaglijk. De zomer is niet best geweest, en kort weekje vakantie in Beekbergen gehad met veel regen. Maar "elk nadeel heb z’n voordeel" (vrij naar Johan Cruijff) want we zijn naar het Kroller Mollermuseum geweest en hebben de (oud) achterbuurtjes bezocht in Eerbeek. Was heel gezellig en ze wonen daar heerlijk. Ik mis hun nog elke dag. En onze poes helemaal!
Een weekje Terschelling (mijn favoriete vakantiebestemming!) is er ook nog niet van gekomen.
Al 2 jaar geen Franse blootvakantie meer, ik kan niet meer in de zon zonder enge vlekken te krijgen.
Maar wie weet, komt het er toch nog mooie nazomer??!! Kunnen we per fiets "ons eigen" Groene Hart verkennen met Mima en Rob. Het levensmotto moet "genieten bij de dag" worden. Ja, ja! Ik ga ervoor.
Maar, tussendoor is me ook nog iets moois overkomen, dat zou ik bijna vergeten , op 9 juni is Seth geboren, het derde kleinkind. Een prachtig , gezond ventje, dat nu alweer bijna 3 maanden is!
Mijn oudste kind is samen gaan wonen met "haar Nico" (altijd goed!) in een mooi huis in Nieuw Leyden waar het goed toeven is! Maar er komt nog heel wat kijken voordat je een nieuwe woning kunt betrekken heb ik bemerkt. Nico (de mijne) neemt dan ook steevast gereedschap mee als we langs gaan, om "iets"te bevestigen etc.
Daar staat tegenover dat ons een heerlijk etentje wordt aangeboden als tegenprestatie en daar vaar ik wel bij, voel mij er helemaal thuis! Word daar echt blij van!
Onze verhuisplannen staan op momenteel op een laag pitje, al zal het er toch een keer van gaan komen t.z.t.!
Ik ben wel bezig met ruimen van spullen die ik door de loop der jaren heb "verzameld". Voornamelijk prullaria, vaasjes, kandelaars, pannetjes , leuke doosjes ,bestek en boeken. Het valt me moeilijk om dingen zomaar weg te doen; aan veel van die spullen zit een verhaal: "nog van mijn ouders geweest, van de kinderen gekregen, of van iemand die mij dierbaar was, en een gevoel van : "toch zonde om weg te doen" kortom ik moet er de tijd voor nemen en doe ze in een doos naar zolder…… totdat ik wél de geest heb en alles naar beneden haal voor de rommelmarkt. Maar ik ken niemand die nog aan "rommelmarkten" doet! Dan maar naar de Kringloop! Lees ik juist in de krant dar er onwijs wordt gesjoemeld met spullen bij de Kringloop winkel in Leiden en veel geld in eigen zak van de medewerkers verdwijnt. Jeetje, ook lullig dan weer. Nu ligt de achterbak van de auto dus vol met bananendozen voor de Kringloop????!!!! Of naar het Graalhuis, komt het zeker goed terecht.
Vanaf vorige week dinsdag lijkt de herfst al begonnen, regen, wind, niets aan. Vandaag, weer heel slecht, zelfs de cv is aan, lekker behaaglijk. De zomer is niet best geweest, en kort weekje vakantie in Beekbergen gehad met veel regen. Maar "elk nadeel heb z’n voordeel" (vrij naar Johan Cruijff) want we zijn naar het Kroller Mollermuseum geweest en hebben de (oud) achterbuurtjes bezocht in Eerbeek. Was heel gezellig en ze wonen daar heerlijk. Ik mis hun nog elke dag. En onze poes helemaal!
Een weekje Terschelling (mijn favoriete vakantiebestemming!) is er ook nog niet van gekomen.
Al 2 jaar geen Franse blootvakantie meer, ik kan niet meer in de zon zonder enge vlekken te krijgen.
Maar wie weet, komt het er toch nog mooie nazomer??!! Kunnen we per fiets "ons eigen" Groene Hart verkennen met Mima en Rob. Het levensmotto moet "genieten bij de dag" worden. Ja, ja! Ik ga ervoor.
zondag, april 13, 2008
Rust zacht lieve Rietje.
Vrijdag naar de begrafenis geweest van een lieve vriendin en een prachtig, uniek mens.
Het was een aangrijpende gebeurtenis. Voor mij de eerste keer dat ik een echte vriendin verloor die ik ruim 45 jaar geleden heb ontmoet bij de Koninklijke Zilverfabriek Begeer in Voorschoten. Ik werkte daar toen Riet als directiesecretaresse binnen kwam. Een hartelijke meid, altijd belangstellend in iedereen waar ze mee in aanraking kwam en zodoende al snel erg geliefd. Een bijzonder mens was het kwam weer of geen weer op de fiets uit Sassenheim naar Voorschoten.
Nu ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat er zoveel dingen zijn gebeurd in die periode en dat ik daar nu met niemand meer over kan praten. Riet was de enige waar ik nog contact mee had uit die tijd zo lang al geleden. We werden vriendinnen, leerde haar ouders en broers kennen en bezocht de feestjes die bij haar thuis veelvuldig werden gegeven. Riet had veel vrienden en vriendinnen en een grote verloren liefde, Gerard, waar ze dikwijls over sprak. Hij was Katholiek en zoon van een rijke bollenboer en zou uit de familie geweerd worden als hij doorging met de niet katholieke Riet. En dus koos hij voor zijn familie! Zo ging dat destijds.
(Jaren later las ik in het Leidsch Dagblad een overlijdensbericht van Gerard wat ik aan Riet heb gestuurd. Ze was er nog van ondersteboven.)
Daarna kwam Peter uit Utrecht in haar leven en dolverliefd werden ze op elkaar. Peter was nogal jaloers en dat bedierf de leuke feestjes in Sassenheim wel eens. Maar achteraf hadden we veel lol als Riet en ik van boven uit het raam naar beneden keken waar Nico, Mart en nog wat mannen Peter probeerden te weerhouden dat hij naar Utrecht ging wandelen….. omdat ie boos was.
Wij zijn getrouwd, en zij ook in het jaar 1964. Zij ging in Utrecht wonen in het sousterrain van het herenhuis bij de ouders van Peter aan de M.A. de Ruyterstraat. Als wij er op bezoek gingen arriveerden we meestal onder politiebegeleiding…. Omdat we het weer niet konden vinden of fout reden. (Toen bestond er geen TOM/TOM).
Tussen Nico en Peter klikten het goed ,wellicht ook omdat ze hetzelfde beroep uitoefenden, en dronken beiden graag een biertje! Eens gingen ze aan de Vat 69 en eind van de middag verplaatste Nico zich kruipend door de tuin en deed Peter wartaal. Riet (hoogzwanger van Liesbeth en ik met kleine Tanja erbij, keken verbaasd naar onze mannen! Toen nog zonder boos te worden. Later veranderde dat wel omdat het steevast uit de hand liep als de jongens "even" een biertje gingen drinken en wij weer zaten te wachten met het "diner"!
Maar we hadden het altijd leuk als we een weekendje bij elkaar waren. De mannen gingen met de kinderen op stap en Riet en ik konden bijpraten en dat deden we dan ook!!
Avonds zaten we dan met 2 (vaak) beschonken kerels, gezellig bij de open haard in Amersfoort waar ze na Utrecht waren verhuisd.
Tussendoor schreven Riet en ik elkaar brieven om op de hoogte te blijven van de dagelijkse gang van zaken en natuurlijk over de mannen en onze kids.! Raakten we nooit over uitgepraat…….. Jammer, dat ik die brieven niet heb bewaard, had een mooie herinnering geweest uit die mooie jaren.
Zo is die verstandhouding jaren lang gebleven, 2 keer per jaar bij elkaar, bij hen of bij ons, en ook op feestelijke momenten, zoals hun 25 jarige huwelijksfeest. Ze woonden toen in een leuke boerderij in Donkerbroek, in Friesland, met geiten, kippen en een hond en natuurlijk poezen. Tussendoor ging ik wel eens een weekje alleen naar Riet om weer "bij te praten". God, wat hebben wij gekletst samen. Ik ging ook mee met een fietstocht van de Ver. Voor Plattelandsvrouwen waar Riet lid van was, om niet helemaal onder te gaan in het huisvrouw leven! Al kon ze zich ontzettend goed aanpassen en nieuwe contacten maken in Friesland. Ze ging zelfs op Friese les!
Ik heb het jammer gevonden, want toen ik alweer was gaan werken, bleef Riet "thuis" terwijl zij een kei was in haar secretaresse baan destijds, geweldig in haar talen correspondentie en steno en razendsnel kon typen. Aan de verdere ontwikkeling van het computer tijdperk deed ze niet mee. Was ook altijd druk met haar dochters, vooral Ella, die extra zorg en aandacht nodig had. En dat deed ze fantastisch met liefde en veel geduld. Liesbeth ging studeren en trouwen, Ella ging uiteindelijk naar een gezinsvervangend tehuis, tot verdriet van Riet en Peter.
Daar het ging goed met Ella, ze ontwikkelde zich op haar niveau heel goed, was sociaal en een enorme lieve knuffel. Noemde mij altijd Poppedein en was dol op me en dat was wederzijds. En nog, nu ik haar weer zag vrijdag, na zoveel jaren, was het direct als vanouds tussen ons. Ze maakte met iedereen een praatje en deelde knuffels uit, informeerde belangstellend naar Tanja en de jongens , precies zoals Riet dat gedaan zou hebben.
Vier jaar geleden na een fijne vakantie aan Bali samen met Peter, kreeg Riet kort daarna een diepe depressie en naar later bleek had ze ook meerdere herseninfarctjes gehad, waar geen aandacht aan was besteed.
Uiteindelijk kwam ze niet meer uit die depressie, werd heel angstig en kwam tot niets meer. Van de lieve, warme hartelijke Riet bleef niets meer over. Ze zat heel de dag thuis, met haar sigaretjes en had nergens geen interesse in. Zag overal tegenop, zelfs tegen bezoekjes van de kinderen en kleinkinderen, waar ze altijd zo van genoten had. Peter deed vreselijk zijn best, maar niets lukte meer, ze zat alleen meer stil voor zich uit te kijken, een reisje samen met de camper zat er ook al niet meer in en zo zakte ook ons contact langzaam weg. Met het brieven schrijven waren we al lang gestopt, maar bellen was daar veelvuldig voor in de plaats gekomen. Toen mijn tweede kleinkindje was overleden, belde ze mij elke dag om me te troosten en ondersteunen met haar medeleven. Zo lief, ten voete uit Rietje. Zal ik nooit vergeten. Maar dat was nog in haar goede periode.
Het enige wat ik kon doen was af en toe een mooie kaart sturen met een opbeurende tekst. Als ik haar soms toch opbelde, kreeg ik alleen maar een trieste vrouw die steeds vertelde dat ze zich zo ziek en bang voelde. Ik kon daar niet tegenaan praten. Dat hele gebeuren gaf mij een ontzettend machteloos en somber gevoel.
Peter wist er ook geen raad meer mee en raakte zelf helemaal in de put.
Wat een ellende kan er in 1 gezin komen! Enkele dagen per week ging ze naar de dagopvang zodat Peter even lucht kreeg. Alhoewel???
Op 14 september 2006, haar verjaardag, ben ik voor het laatst bij op bezoek geweest. Ik had haar zo lang niet meer gezien, en het emotioneerde mij erg. Ze was oud en kwetsbaar geworden, met angst in haar ogen. Heel treurig. Mima was zo lief geweest om met me mee te gaan en daar was ik blij om. Maar het verliep eigenlijk prima, op aandringen van Peter is ze zelfs nog een stukje met ons gaan wandelen in de buurt van haar huis in Veenhuizen. Riet achter een rollator, want lopen ging slecht. Haar lichamelijke toestand werd ook minder.
Uiteindelijk is ze eind vorig jaar definitief opgenomen in een verzorgingshuis in Assen, waar ze tussen demente mensen verbleef, niets voor haar, want haar geheugen was nog prima. Peter ging dagelijks bij haar op bezoek om een spelletje te spelen, het enige wat ze nog wel wilde.
Maandag 17 maart jl. werd ze opgenomen in het ziekenhuis om een operatie te ondergaan aan haar kransslagader. Daar ging het mis, ze kreeg de ene complicatie na de ander, werd 3x geopereerd, de dikke darm moest eruit, haar nieren werkte niet meer, het ging heel slecht.
Ik belde met Peter om op de hoogte te blijven, maar hij had geen hoop. Maandag 7 april, precies 3 weken naar de ziekenhuisopname, belde Peet op dat Rietje was overleden. Vrijdag 11 april hebben we haar begraven. Eerst naar Assen , het rouwcentrum waar Riet in een door haar kleindochters vrolijk geschilderde kist tussen veel bloemen , opgebaard lag. Peter was te emotioneel, kon soms geen woord uitbrengen en werd gesteund door zijn dochters, Liesbeth had een levensbeschouwing gemaakt over haar moeder, zo treffend en liefdevol. En ook Ella deed op haar eigen, aandoenlijke manier een praatje bij de kist van haar moeder: "jullie mogen verdrietig zijn, maar als je dat niet bent is het ook goed".
Daarna naar de begraafplaats in Veenhuizen
Stil, met veel mensen die Riet zo graag mochten, stonden we om het graf. Liesbeth sprak nog een mooi gedicht, iedereen gooide bloemetjes op de vrolijke kist en daarna een samen komen in het mooie Verenigingsgebouw. Nog wat napraten met de familie en dat was het.
Eigenlijk was Riet al "mijn Riet" niet meer, die ik zo lang heb gekend, het is goed zo, ze heeft nu haar rust. Ik zal met veel bewondering en respect aan je blijven denken meissie, Rust zacht!
Het was een aangrijpende gebeurtenis. Voor mij de eerste keer dat ik een echte vriendin verloor die ik ruim 45 jaar geleden heb ontmoet bij de Koninklijke Zilverfabriek Begeer in Voorschoten. Ik werkte daar toen Riet als directiesecretaresse binnen kwam. Een hartelijke meid, altijd belangstellend in iedereen waar ze mee in aanraking kwam en zodoende al snel erg geliefd. Een bijzonder mens was het kwam weer of geen weer op de fiets uit Sassenheim naar Voorschoten.
Nu ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat er zoveel dingen zijn gebeurd in die periode en dat ik daar nu met niemand meer over kan praten. Riet was de enige waar ik nog contact mee had uit die tijd zo lang al geleden. We werden vriendinnen, leerde haar ouders en broers kennen en bezocht de feestjes die bij haar thuis veelvuldig werden gegeven. Riet had veel vrienden en vriendinnen en een grote verloren liefde, Gerard, waar ze dikwijls over sprak. Hij was Katholiek en zoon van een rijke bollenboer en zou uit de familie geweerd worden als hij doorging met de niet katholieke Riet. En dus koos hij voor zijn familie! Zo ging dat destijds.
(Jaren later las ik in het Leidsch Dagblad een overlijdensbericht van Gerard wat ik aan Riet heb gestuurd. Ze was er nog van ondersteboven.)
Daarna kwam Peter uit Utrecht in haar leven en dolverliefd werden ze op elkaar. Peter was nogal jaloers en dat bedierf de leuke feestjes in Sassenheim wel eens. Maar achteraf hadden we veel lol als Riet en ik van boven uit het raam naar beneden keken waar Nico, Mart en nog wat mannen Peter probeerden te weerhouden dat hij naar Utrecht ging wandelen….. omdat ie boos was.
Wij zijn getrouwd, en zij ook in het jaar 1964. Zij ging in Utrecht wonen in het sousterrain van het herenhuis bij de ouders van Peter aan de M.A. de Ruyterstraat. Als wij er op bezoek gingen arriveerden we meestal onder politiebegeleiding…. Omdat we het weer niet konden vinden of fout reden. (Toen bestond er geen TOM/TOM).
Tussen Nico en Peter klikten het goed ,wellicht ook omdat ze hetzelfde beroep uitoefenden, en dronken beiden graag een biertje! Eens gingen ze aan de Vat 69 en eind van de middag verplaatste Nico zich kruipend door de tuin en deed Peter wartaal. Riet (hoogzwanger van Liesbeth en ik met kleine Tanja erbij, keken verbaasd naar onze mannen! Toen nog zonder boos te worden. Later veranderde dat wel omdat het steevast uit de hand liep als de jongens "even" een biertje gingen drinken en wij weer zaten te wachten met het "diner"!
Maar we hadden het altijd leuk als we een weekendje bij elkaar waren. De mannen gingen met de kinderen op stap en Riet en ik konden bijpraten en dat deden we dan ook!!
Avonds zaten we dan met 2 (vaak) beschonken kerels, gezellig bij de open haard in Amersfoort waar ze na Utrecht waren verhuisd.
Tussendoor schreven Riet en ik elkaar brieven om op de hoogte te blijven van de dagelijkse gang van zaken en natuurlijk over de mannen en onze kids.! Raakten we nooit over uitgepraat…….. Jammer, dat ik die brieven niet heb bewaard, had een mooie herinnering geweest uit die mooie jaren.
Zo is die verstandhouding jaren lang gebleven, 2 keer per jaar bij elkaar, bij hen of bij ons, en ook op feestelijke momenten, zoals hun 25 jarige huwelijksfeest. Ze woonden toen in een leuke boerderij in Donkerbroek, in Friesland, met geiten, kippen en een hond en natuurlijk poezen. Tussendoor ging ik wel eens een weekje alleen naar Riet om weer "bij te praten". God, wat hebben wij gekletst samen. Ik ging ook mee met een fietstocht van de Ver. Voor Plattelandsvrouwen waar Riet lid van was, om niet helemaal onder te gaan in het huisvrouw leven! Al kon ze zich ontzettend goed aanpassen en nieuwe contacten maken in Friesland. Ze ging zelfs op Friese les!
Ik heb het jammer gevonden, want toen ik alweer was gaan werken, bleef Riet "thuis" terwijl zij een kei was in haar secretaresse baan destijds, geweldig in haar talen correspondentie en steno en razendsnel kon typen. Aan de verdere ontwikkeling van het computer tijdperk deed ze niet mee. Was ook altijd druk met haar dochters, vooral Ella, die extra zorg en aandacht nodig had. En dat deed ze fantastisch met liefde en veel geduld. Liesbeth ging studeren en trouwen, Ella ging uiteindelijk naar een gezinsvervangend tehuis, tot verdriet van Riet en Peter.
Daar het ging goed met Ella, ze ontwikkelde zich op haar niveau heel goed, was sociaal en een enorme lieve knuffel. Noemde mij altijd Poppedein en was dol op me en dat was wederzijds. En nog, nu ik haar weer zag vrijdag, na zoveel jaren, was het direct als vanouds tussen ons. Ze maakte met iedereen een praatje en deelde knuffels uit, informeerde belangstellend naar Tanja en de jongens , precies zoals Riet dat gedaan zou hebben.
Vier jaar geleden na een fijne vakantie aan Bali samen met Peter, kreeg Riet kort daarna een diepe depressie en naar later bleek had ze ook meerdere herseninfarctjes gehad, waar geen aandacht aan was besteed.
Uiteindelijk kwam ze niet meer uit die depressie, werd heel angstig en kwam tot niets meer. Van de lieve, warme hartelijke Riet bleef niets meer over. Ze zat heel de dag thuis, met haar sigaretjes en had nergens geen interesse in. Zag overal tegenop, zelfs tegen bezoekjes van de kinderen en kleinkinderen, waar ze altijd zo van genoten had. Peter deed vreselijk zijn best, maar niets lukte meer, ze zat alleen meer stil voor zich uit te kijken, een reisje samen met de camper zat er ook al niet meer in en zo zakte ook ons contact langzaam weg. Met het brieven schrijven waren we al lang gestopt, maar bellen was daar veelvuldig voor in de plaats gekomen. Toen mijn tweede kleinkindje was overleden, belde ze mij elke dag om me te troosten en ondersteunen met haar medeleven. Zo lief, ten voete uit Rietje. Zal ik nooit vergeten. Maar dat was nog in haar goede periode.
Het enige wat ik kon doen was af en toe een mooie kaart sturen met een opbeurende tekst. Als ik haar soms toch opbelde, kreeg ik alleen maar een trieste vrouw die steeds vertelde dat ze zich zo ziek en bang voelde. Ik kon daar niet tegenaan praten. Dat hele gebeuren gaf mij een ontzettend machteloos en somber gevoel.
Peter wist er ook geen raad meer mee en raakte zelf helemaal in de put.
Wat een ellende kan er in 1 gezin komen! Enkele dagen per week ging ze naar de dagopvang zodat Peter even lucht kreeg. Alhoewel???
Op 14 september 2006, haar verjaardag, ben ik voor het laatst bij op bezoek geweest. Ik had haar zo lang niet meer gezien, en het emotioneerde mij erg. Ze was oud en kwetsbaar geworden, met angst in haar ogen. Heel treurig. Mima was zo lief geweest om met me mee te gaan en daar was ik blij om. Maar het verliep eigenlijk prima, op aandringen van Peter is ze zelfs nog een stukje met ons gaan wandelen in de buurt van haar huis in Veenhuizen. Riet achter een rollator, want lopen ging slecht. Haar lichamelijke toestand werd ook minder.
Uiteindelijk is ze eind vorig jaar definitief opgenomen in een verzorgingshuis in Assen, waar ze tussen demente mensen verbleef, niets voor haar, want haar geheugen was nog prima. Peter ging dagelijks bij haar op bezoek om een spelletje te spelen, het enige wat ze nog wel wilde.
Maandag 17 maart jl. werd ze opgenomen in het ziekenhuis om een operatie te ondergaan aan haar kransslagader. Daar ging het mis, ze kreeg de ene complicatie na de ander, werd 3x geopereerd, de dikke darm moest eruit, haar nieren werkte niet meer, het ging heel slecht.
Ik belde met Peter om op de hoogte te blijven, maar hij had geen hoop. Maandag 7 april, precies 3 weken naar de ziekenhuisopname, belde Peet op dat Rietje was overleden. Vrijdag 11 april hebben we haar begraven. Eerst naar Assen , het rouwcentrum waar Riet in een door haar kleindochters vrolijk geschilderde kist tussen veel bloemen , opgebaard lag. Peter was te emotioneel, kon soms geen woord uitbrengen en werd gesteund door zijn dochters, Liesbeth had een levensbeschouwing gemaakt over haar moeder, zo treffend en liefdevol. En ook Ella deed op haar eigen, aandoenlijke manier een praatje bij de kist van haar moeder: "jullie mogen verdrietig zijn, maar als je dat niet bent is het ook goed".
Daarna naar de begraafplaats in Veenhuizen
Stil, met veel mensen die Riet zo graag mochten, stonden we om het graf. Liesbeth sprak nog een mooi gedicht, iedereen gooide bloemetjes op de vrolijke kist en daarna een samen komen in het mooie Verenigingsgebouw. Nog wat napraten met de familie en dat was het.
Eigenlijk was Riet al "mijn Riet" niet meer, die ik zo lang heb gekend, het is goed zo, ze heeft nu haar rust. Ik zal met veel bewondering en respect aan je blijven denken meissie, Rust zacht!
dinsdag, maart 11, 2008
Gezellig etentje!
Lekker etentje ! 10 maart 2008
Gister zijn mijn man en ik "lekker"gaan eten! Met lekker eten bedoel ik in een "gewoon"restauant. Hij heeft een andere mening: "lekker"eten is voor hem Chinees of Thais. Het laatste vind ik ook heerlijk, maar Chinees eten we al jaren, praktisch elke zondag, dat is niet bijzonder meer. Nico stapt dan rond 7 uur op mijn damesfiets met zijtassen om zich naar de Chinees in onze straat te begeven, zodra hij daar binnenstapt weet de Chinese juffrouw al wat hij wil bestellen, krabbelt dat op een briefje en schuift dit onder het luikje naar de keuken. Meestal is hij binnen een kwartier alweer thuis met een bak vol Oosterse smikkel. Hij geniet ervan, altijd weer, ik niet meer zo. De laatste tijd haalt hij dan ook een 1-persoons portie voor hem zelf en ik eet een broodje kaas of haal een patatje bij de Smikkelshop om de hoek.
Maar gister was het anders: eind vorig jaar heeft Nico afscheid genomen van zijn parttime vrachtwagenchauffeurbaan en kreeg naast een Gouden Handdruk…..ook een dinerbon van 100 euro, te besteden bij de Hollandsche Tuyn. De bon was handmatig geschreven in hetzelfde handschrift als op de menukaart .
Om 7 uur had ik een tafeltje besproken in de niet-roken afdeling, wel zo prettig nu onze huiskamer na 2 dagen luchten…. Niet meer stonk door onze rokende gasten op vrijdagavond j.l., de verjaardag van Nico.
Ik vind het een leuk intiem restaurant, niet spierwit geverfd, geen blank houten tafels met wit damast gedekt , maar gewoon, bruine tafels en stoelen, en vloer , groen, houten lambrisering , een klein lopertje over de tafel met een kandelaar + brandende kaars. Sfeervol en warm.
De niet-roken afdeling ligt in een laag gedeelte met uitzicht op de Oude Rijn, het was echter praktisch donker buiten en het goot van de regen. Bovendien ben ik onderhand wel "uitgekeken" op de Oude Rijn, maar dit terzijde!
Er waren 4 tafels: 1 was bezet door 6 stellen en 1 tafel met 1 stel. Allen van onze leeftijd, senioren dus, daar zit het geld voor dit soort etentjes.
Wij namen plaats tegenover elkaar; ik met mijn rug tegen de lambrisering en uitzicht op de overigen gasten. Niet alleen uitzicht, maar ook kon ik flarden van hun gesprek opvangen, omdat ze nogal luid spraken. En dat is ongelukkig voor mij! Ik ga dan die mensen gade slaan, luisteren waar ze het over hebben , dat kan makkelijk want de gesprekstof tussen mij en Nico is niet meer zo uitvoerig op zulke momenten! En… het duurde even voordat de bediening kwam opnemen.
De man met het hoogste woord was opticien, begreep ik ,zijn gezelschap was dan ook voorzien van een modieuze bril, waarschijnlijk uit zijn zaak! Wel dure brillen, dat vond ie zelf ook. Was ik helemaal met hem eens…met een fokkie van 960 euri op mijn neus……en ik kan nog niet goed zien!!!
De menukaart kon ik wel lezen, en op de prijzen hoefde ik niet te letten, kon dan ook een lekker wijntje kiezen, want dat vind ik meestal heftig duur in een restaurant. Ga dan vergelijken met een fles Pampas van de Digros……. Ik ben ook geen "echte" wijnkenner natuurlijk~! Mijn lieverd houdt het bij een pilsje en aan het eind van het diner, een jonkie (of nog een paar….)
We kozen, na enig wikken en wegen, iets heel lekkers uit en zo smaakte het ook.
Inmiddels waren aan de tafel naast ons 2 goed verzorgde dames komen zitten, je kon zien dat ze beiden dezelfde kapper hadden en rode Dior lipstick. Nu had mijn man goed uitzicht en hij genoot daar ook van, alleen hij luistert niet waar ze het over hebben, ik wel. Even later kwamen de 2 bijbehorende mannen binnen, die waren "opgebrand" zoals ze luid meedeelde aan de dames, na de koopzondag in een Herenmodezaak. Ze waren gekleed alsof ze daar werkzaam waren en goede korting kregen op blazers en ribbroeken……Totdat een van die mannen over zijn Universitaire opleiding begon en er nog steeds moeite mee had dat zijn vader hem niet waardeerde….ook niet na aanschaf van een dure zeilboot waarin hij zelfs niet wilde meevaren….
Dat zat hem toch dwars…. De dames spraken daarover hun verbazing uit: "echt niet"? Wat vreselijk" ……
Ik werd nu heel erg benieuwd wat de dames voor opleiding hadden????? Zo te zien waren het meisjes van "gewone" afkomst die nu meelifte op het succesvolle baantje van hun man?vriend??? En als ik ergens jeuk van krijg is het van dit soort vrouwen, bah!
Ik heb niet meer geluisterd, ben lekker gaan eten en genieten. Heerlijk, was het en zo gezellig op zondagavond met mijn Nico zonder Universitaire opleiding! Maar wel een fijn cadeau deze dinerbon, als dank voor zijn chauffeursdiensten op een vrachtwagen van een bouwbedrijf. Daar geniet ik toch mooi van mee!!!!
Gister zijn mijn man en ik "lekker"gaan eten! Met lekker eten bedoel ik in een "gewoon"restauant. Hij heeft een andere mening: "lekker"eten is voor hem Chinees of Thais. Het laatste vind ik ook heerlijk, maar Chinees eten we al jaren, praktisch elke zondag, dat is niet bijzonder meer. Nico stapt dan rond 7 uur op mijn damesfiets met zijtassen om zich naar de Chinees in onze straat te begeven, zodra hij daar binnenstapt weet de Chinese juffrouw al wat hij wil bestellen, krabbelt dat op een briefje en schuift dit onder het luikje naar de keuken. Meestal is hij binnen een kwartier alweer thuis met een bak vol Oosterse smikkel. Hij geniet ervan, altijd weer, ik niet meer zo. De laatste tijd haalt hij dan ook een 1-persoons portie voor hem zelf en ik eet een broodje kaas of haal een patatje bij de Smikkelshop om de hoek.
Maar gister was het anders: eind vorig jaar heeft Nico afscheid genomen van zijn parttime vrachtwagenchauffeurbaan en kreeg naast een Gouden Handdruk…..ook een dinerbon van 100 euro, te besteden bij de Hollandsche Tuyn. De bon was handmatig geschreven in hetzelfde handschrift als op de menukaart .
Om 7 uur had ik een tafeltje besproken in de niet-roken afdeling, wel zo prettig nu onze huiskamer na 2 dagen luchten…. Niet meer stonk door onze rokende gasten op vrijdagavond j.l., de verjaardag van Nico.
Ik vind het een leuk intiem restaurant, niet spierwit geverfd, geen blank houten tafels met wit damast gedekt , maar gewoon, bruine tafels en stoelen, en vloer , groen, houten lambrisering , een klein lopertje over de tafel met een kandelaar + brandende kaars. Sfeervol en warm.
De niet-roken afdeling ligt in een laag gedeelte met uitzicht op de Oude Rijn, het was echter praktisch donker buiten en het goot van de regen. Bovendien ben ik onderhand wel "uitgekeken" op de Oude Rijn, maar dit terzijde!
Er waren 4 tafels: 1 was bezet door 6 stellen en 1 tafel met 1 stel. Allen van onze leeftijd, senioren dus, daar zit het geld voor dit soort etentjes.
Wij namen plaats tegenover elkaar; ik met mijn rug tegen de lambrisering en uitzicht op de overigen gasten. Niet alleen uitzicht, maar ook kon ik flarden van hun gesprek opvangen, omdat ze nogal luid spraken. En dat is ongelukkig voor mij! Ik ga dan die mensen gade slaan, luisteren waar ze het over hebben , dat kan makkelijk want de gesprekstof tussen mij en Nico is niet meer zo uitvoerig op zulke momenten! En… het duurde even voordat de bediening kwam opnemen.
De man met het hoogste woord was opticien, begreep ik ,zijn gezelschap was dan ook voorzien van een modieuze bril, waarschijnlijk uit zijn zaak! Wel dure brillen, dat vond ie zelf ook. Was ik helemaal met hem eens…met een fokkie van 960 euri op mijn neus……en ik kan nog niet goed zien!!!
De menukaart kon ik wel lezen, en op de prijzen hoefde ik niet te letten, kon dan ook een lekker wijntje kiezen, want dat vind ik meestal heftig duur in een restaurant. Ga dan vergelijken met een fles Pampas van de Digros……. Ik ben ook geen "echte" wijnkenner natuurlijk~! Mijn lieverd houdt het bij een pilsje en aan het eind van het diner, een jonkie (of nog een paar….)
We kozen, na enig wikken en wegen, iets heel lekkers uit en zo smaakte het ook.
Inmiddels waren aan de tafel naast ons 2 goed verzorgde dames komen zitten, je kon zien dat ze beiden dezelfde kapper hadden en rode Dior lipstick. Nu had mijn man goed uitzicht en hij genoot daar ook van, alleen hij luistert niet waar ze het over hebben, ik wel. Even later kwamen de 2 bijbehorende mannen binnen, die waren "opgebrand" zoals ze luid meedeelde aan de dames, na de koopzondag in een Herenmodezaak. Ze waren gekleed alsof ze daar werkzaam waren en goede korting kregen op blazers en ribbroeken……Totdat een van die mannen over zijn Universitaire opleiding begon en er nog steeds moeite mee had dat zijn vader hem niet waardeerde….ook niet na aanschaf van een dure zeilboot waarin hij zelfs niet wilde meevaren….
Dat zat hem toch dwars…. De dames spraken daarover hun verbazing uit: "echt niet"? Wat vreselijk" ……
Ik werd nu heel erg benieuwd wat de dames voor opleiding hadden????? Zo te zien waren het meisjes van "gewone" afkomst die nu meelifte op het succesvolle baantje van hun man?vriend??? En als ik ergens jeuk van krijg is het van dit soort vrouwen, bah!
Ik heb niet meer geluisterd, ben lekker gaan eten en genieten. Heerlijk, was het en zo gezellig op zondagavond met mijn Nico zonder Universitaire opleiding! Maar wel een fijn cadeau deze dinerbon, als dank voor zijn chauffeursdiensten op een vrachtwagen van een bouwbedrijf. Daar geniet ik toch mooi van mee!!!!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
